Daarover zei van Kilsdonk: ‘Als een organisatie de mensen verplicht ongehuwd te zijn, dan is ze per se, mag ik het harde woord gebruiken, fascistisch.’ Van Kilsdonk doet meer krachtige uitspraken over het instituut kerk. Toch blijft hij Rome trouw omdat katholieken een ding hebben waarmee ze zich van de rationele protestanten onderscheiden: ‘een koestering van het humane’. Van Kilsdonk maakt zich overigens weinig zorgen of hij wel recht in de leer is. Hij gelooft dat hij uit liefde is geboren, in liefde verkeert en in liefde geborgen zal worden. Een jaar of twee terug las ik in het blad VolZin een interview met de pater. Hij was nog geen steek veranderd.

Op 9 oktober 2006 schonk dagblad Trouw veel aandacht aan hem. Het zicht van de bijna negentigjarige was slecht geworden maar zijn geest was nog immer scherp. Iedere ochtend maakte hij een wandelingetje door Amsterdam-Zuid, behalve op vrijdag 6 oktober. Toen was hij in Zeeland, een plaatsje in Noord-Brabant, ter ere van een kop die die dag onthuld ging worden. Van Kilsdonk kwam oog in oog te staan met zijn onverzettelijk beeld. De kunstenaar was Dennis Coenraad. Hij was ‘een van de vele mensen die geraakt werden door de persoonlijke aandacht van ‘de Kils’, die duizenden Amsterdamse studenten bezocht, in hun flats, in cafés en discotheken. Niet zelden vond degene die in een nachtelijk gesprek zijn hart bij hem had uitgestort een dag later een handgeschreven brief op de mat.